6 marca 2010

Nie mogę dziś zostać w domu. Nie ma takiej opcji. Bezmózgie gapienie się w ekran nie wydaje się być dobrym rozwiązaniem. Muszę przyznać, że nie jest tak źle jak przypuszczałam. Świat się nie zawalił, nadal żyję, normalnie jem i śpię, i co najważniejsze - czuję się całkiem OK. Mój optymizm jest bardzo przydatny w takich sytuacjach. Cieszę się, że posłuchałam Andy. Nareszcie podjęłam jakąkolwiek decyzję samodzielnie, bez konsultacji z przyjaciółmi.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz